Onder 3.16 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2026

In de onderhavige zaak heeft het hof eerst het wettelijk kader geschetst op grond waarvan een vreemdeling die de partner is van een EU/EER-burger rechtmatig verblijf in Nederland kan krijgen. Na de eerste drie maanden kan dat verblijf (alleen) rechtsgeldig zijn als de vreemdeling een verblijfsvergunning aanvraagt en – voor zover in deze zaak relevant – de partner in Nederland werk heeft en/of beschikt over voldoende middelen van bestaan voor zichzelf en zijn/haar familie. Het hof heeft vastgesteld dat elk van de vreemdelingen een vergunningsaanvraag heeft gedaan en dat daarbij valse stukken zijn aangeleverd. Bij het leeuwendeel van de aanvragen gaat om stukken die valselijk moesten aantonen dat de ‘partner’ van de betreffende vreemdeling een dienstverband had bij [A] , zoals een valse arbeidsovereenkomst, werkgeversverklaring, en/of salarisspecificatie. Bij de aanvraag van [betrokkene 5] is een vals/vervalst bankafschrift van de gezamenlijke rekening van [betrokkene 5] en zijn ‘partner’ overgelegd, waarop een (veel) hoger banksaldo was vermeld dan op het desbetreffende moment kennelijk feitelijk op de rekening aanwezig was. Bij drie aanvragen is een valse of vervalste verklaring van inschrijving in het bevolkingsregister in [plaats] gevoegd. Het hof heeft vervolgens geoordeeld de betreffende vreemdelingen zich wederrechtelijk verblijf in Nederland hebben verschaft of getracht hebben te verschaffen “nu het aanvragen van een verblijfsvergunning op basis van valse documenten niet kan leiden tot een rechtsgeldige verblijfstitel”. Het hof heeft overwogen het verweer van de verdediging “op dat punt” te verwerpen. “De omstandigheid dat de volledige dossiers van de vergunningsaanvragen ontbreken, zoals door de raadsman is gesteld, maakt het voorgaande niet anders”, zo oordeelt het hof.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/596fff2d6a5b50ee16f58fbf4317ffeda0d0927887213363565b6ecfe8a13eed | shasum -a 256