Onder 4.3 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2026

Het middel klaagt dat het oordeel van het hof dat de verdachte ook met betrekking tot de niet met naam in de tenlastelegging genoemde (maar wel in het procesdossier voorkomende) vreemdelingen heeft gehandeld uit winstbejag berust op een aannemelijkheidsoordeel in plaats van wettig en overtuigend bewijs. In zoverre berust het middel op een onjuiste lezing van de overwegingen van het hof. Het hof heeft overwogen dat de verdachte een geldelijk voordeel heeft behaald van minimaal € 87.560,57 vanwege het smokkelen van de (vijf) in de bewezenverklaring met naam genoemde vreemdelingen. Kennelijk om te accentueren dat daarmee niet gezegd is dat dit het volledige voordeel van de verdachte is geweest, heeft het hof overwogen dat er “aanwijzingen” zijn dat de verdachte er een hoger bedrag aan over heeft gehouden en er daarbij ook op gewezen dat de transacties in relatie tot de veertien in de tenlastelegging niet met naam genoemde koppels niet in dat bedrag zijn meegenomen. Op zichzelf is er daarmee geen direct bewijs geleverd dat de verdachte ook voordeel heeft genoten uit zijn behulpzaamheid aan de veertien andere koppels. Maar het hof heeft op grond van het gegeven dat de verdachte bij de vijf in de tenlastelegging wel met naam genoemde personen een zeer aanzienlijk bedrag van € 87.560,57 heeft opgestreken, klaarblijkelijk geoordeeld dat zijn beroepsmatige handelen met betrekking tot elk van de in de bewezenverklaring betrokken vreemdelingen uit winstbejag (gericht op verrijking) plaatsvond. Dat oordeel is wat mij betreft toereikend gemotiveerd. Ik neem daarbij in aanmerking dat uit de bewijsvoering van het hof volgt dat die beroepsmatige behulpzaamheid door de verdachte steeds vergelijkbare vormen heeft aangenomen, alsmede de overwegingen van het hof over de georganiseerdheid van het handelen van de verdachte. De klacht is tevergeefs voorgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/596fff2d6a5b50ee16f58fbf4317ffeda0d0927887213363565b6ecfe8a13eed | shasum -a 256