Citaat | Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2026

Onder 5.7 Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2026

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2026, ECLI:NL:PHR:2026:682.

Art. 1639w BW kende aanvankelijk niet de mogelijkheid dat een vergoeding door de rechter kon worden toegewezen. Dat veranderde in 1953. Toen werd aan art. 1639w BW toegevoegd dat als de rechter een ontbindingsverzoek inwilligde wegens veranderingen in de omstandigheden, ‘ zo hem dat met het oog op de omstandigheden van het geval billijk voorkomt’ , hij aan een van de partijen ten laste van de wederpartij een vergoeding kon toekennen. De achtergrond voor het invoeren van de mogelijkheid tot het toekennen van een vergoeding was de wens om de ontbindingsregeling ‘enigszins soepeler’ te maken. De verwachting was namelijk dat de behoefte aan de ontbindingsprocedure zou toenemen, omdat de beperkingen in de mogelijkheden tot beëindiging van de dienstbetrekking op andere wijze zou toenemen. Bij de Vaate licht toe dat met ‘de beperkingen’ gedoeld werd op de invoering van art. 6 BBA 1945 (de ‘preventieve ontslagtoets’), de verlenging van de opzegtermijnen, de invoering van het kennelijk onredelijk ontslag en de invoering van de opzegverboden tijdens ziekte en militaire dienst.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/181f0dfddc5f50276ef0b3c7304115455ca66fb36fc7c6657e197281ae2c50f8. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 181f0dfddc5f50276ef0b3c7304115455ca66fb36fc7c6657e197281ae2c50f8, en de alinea staat in dat document op bytes 94945 tot 96283.