Onder 5.14 Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2026

Groen schrijft in zijn dissertatie uit 1989 dat de wetgever uitdrukkelijk de rechter de bevoegdheid heeft gegeven om in volle vrijheid te handelen. Alleen de rechter bepaalt óf er en zo ja ten laste van welke partij, een vergoeding zal worden toegekend. De vergoeding heeft naar zijn opvatting dan ook een eigen karakter en de toekenning door de rechter hoeft slechts aan één criterium te voldoen: zij moet billijk zijn. Wel is hierbij op te merken dat vanaf de jaren negentig ‘Aanbevelingen’ golden, opgesteld door de Kring van Kantonrechters, voor onder andere de toewijzing van de ontbindingsvergoeding, de zogenoemde kantonrechtersformule (A x B x C). A stond daarbij voor het aantal gewogen dienstjaren, B voor de beloning en C voor de correctiefactor. Die kon, afhankelijk van het specifieke geval, hoger of lager worden vastgesteld. Met deze correctiefactor werd de vergoeding naar billijkheid, in de woorden van de Vereniging Arbeidsrecht Advocaten Nederland (VAAN), als ‘smeermiddel’ beschouwd in situaties waarin het duidelijk was dat de arbeidsovereenkomst beter kon eindigen terwijl het ontslagdossier nog niet geheel was voldragen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/181f0dfddc5f50276ef0b3c7304115455ca66fb36fc7c6657e197281ae2c50f8 | shasum -a 256