Onder 5.31 Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2026

De i-grond is ingevoerd met de Wet Arbeidsmarkt in Balans (hierna: de Wab) omdat, na de invoering van de Wwz, in de praktijk bleek dat zich situaties konden voordoen waarin ontbinding gerechtvaardigd werd geacht terwijl er niet aan één van de redelijke gronden voor ontslag was voldaan. Rechters konden hierdoor onvoldoende maatwerk leveren. Daarom werd de i-grond ingevoerd als cumulatiegrond: als er meerdere onvoldragen gronden zoals bedoeld in art. 7:699 lid 3, aanhef onder c tot en met h, BW van toepassing zijn, dan kan er toch worden ontbonden. De cumulatievergoeding dient hierbij, blijkens de memorie van toelichting, als compensatie voor de beëindiging van de arbeidsovereenkomst, terwijl de ontslaggronden c tot en met h ieder voor zich onvoldoende waren om een ontslag te rechtvaardigen. De rechter bepaalt de hoogte van de cumulatievergoeding aan de hand van de omstandigheden van het geval, zij het dat de gevolgen van het ontslag voor de werknemer en de eventuele ernstige verwijtbaarheid van de werkgever geen rol spelen. Bij het bepalen van de hoogte van de vergoeding kan wel rekening worden gehouden met de mate waarin aan de ontslaggronden is voldaan. De vergoeding kan worden toegekend zodat de werknemer wordt gecompenseerd voor het feit dat hij op de cumulatiegrond is ontslagen en de werkgever er niet in is geslaagd een enkelvoudige voldragen ontslaggrond te realiseren, zo valt te lezen in de memorie van antwoord. Deze vergoeding lijkt daarmee, in tegenstelling tot de billijke vergoeding, dus enigszins op de vergoeding die de kantonrechter op basis van het oude ontslagrecht kon toewijzen. Ook die vergoeding werd immers vaak aangewend als ‘smeermiddel’ voor een onvoldragen ontslagdossier (zie onder 5.14 hiervoor).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/181f0dfddc5f50276ef0b3c7304115455ca66fb36fc7c6657e197281ae2c50f8 | shasum -a 256