Onder 5.60 Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2026

De auteurs maken m.i. een terecht punt. Niet is in te zien wat onder de Wwz nog een legitiem doel van de intrekkingsbevoegdheid kan zijn. De intrekkingsbevoegdheid is ooit bedoeld om partijen te beschermen tegen wat nu zou worden aangeduid als rechterlijke verrassingsbeslissingen over wat ‘billijk’ is. De Wwz heeft het ontslagrecht, daaronder begrepen de ontslaggronden en de ontslagvergoedingen, zodanig gedetailleerd geregeld dat in die zin van verrassingsbeslissingen eigenlijk geen sprake meer kan zijn. Bovendien staan er rechtsmiddelen open tegen de beslissing tot toekenning van een billijke vergoeding. Uit de wetsgeschiedenis bij een eerder wetsvoorstel uit 1990 is af te leiden dat juist dát een reden zou zijn geweest om het intrekkingsrecht te schrappen (zie onder 5.20). Iets anders is natuurlijk dat een partij teleurgesteld of juist verheugd kan zijn over de hoogte van de billijke vergoeding die de rechter toekent, maar dat is niet een specifiek fenomeen voor het ontslagrecht. Het blijft een merkwaardig fenomeen dat teleurstelling over een rechterlijke beslissing voor een partij reden mag zijn om terugtrekkende bewegingen te maken en ‘terug naar af’ te gaan. Bovendien is het bieden van de intrekkingsmogelijkheid in hoger beroep slecht te rijmen met het belang van werknemer en werkgever om snel duidelijkheid te hebben over het einde van de arbeidsovereenkomst. Dit belang is specifiek betrokken bij de uitwerking van art. 7:683 BW (zie onder 5.33).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/181f0dfddc5f50276ef0b3c7304115455ca66fb36fc7c6657e197281ae2c50f8 | shasum -a 256