Onder 5.77 Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2026

Veel auteurs wijzen, in de derde plaats, bovendien op de complexiteit van de beslissingen waarvoor de rechter in hoger beroep komt te staan als gebruik wordt gemaakt van de bevoegdheid tot intrekking wanneer de arbeidsovereenkomst in eerste aanleg al is ontbonden. Sagel en Timp schrijven dat de hoven een Gordiaanse knoop zullen moeten ontwarren. De rechter in hoger beroep zal in dat geval (dus: als de werkgever zijn in eerste aanleg toegewezen ontbindingsverzoek in hoger beroep als nog ‘intrekt’) moeten beslissen of de arbeidsovereenkomst moet worden hersteld of dat een billijke vergoeding wordt toegekend (met overeenkomstige toepassing van art. 7:683 lid 3 BW). Herstel kan met terugwerkende kracht tot de datum van ontbinding van de arbeidsovereenkomst door de kantonrechter, waarbij de werkgever over het achterstallige loon de wettelijke verhoging is verschuldigd. Maar, zo schrijft Laagland, als het hof hiertoe besluit, zal de rekening voor de werkgever al snel hoger uitvallen dan de cumulatievergoeding. De cumulatievergoeding is immers gemaximeerd tot de helft van de wettelijke transitievergoeding. De vraag is bovendien, zo vervolgt zij, of herstel met terugwerkende kracht in de rede ligt nu kennelijk sprake is van een voldragen ontslaggrond (de i-grond) en de intrekkingsbevoegdheid betekenisloos wordt als het gehele financiële risico op de werkgever wordt afgewenteld. Laagland schrijft dan:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/181f0dfddc5f50276ef0b3c7304115455ca66fb36fc7c6657e197281ae2c50f8 | shasum -a 256