Onder 3.3 Parket bij de Hoge Raad 7 juli 2026

De rechtbank overweegt hieromtrent dat zelfs al zou verdachte op het moment dat de jongens haar naar het adres vroegen de draagwijdte van haar antwoord niet kunnen overzien, zij daarna zich heeft moeten afvragen waarom zij daarnaar vroegen. Vanaf het moment dat verdachte samen met [veroordeelde 2] en [veroordeelde 1] , naar de woning waar [slachtoffer] zich bevond, toe liep, en daarna [slachtoffer] , samen met de twee andere meisjes, bewoog het huis waarin zij zich bevond te verlaten, heeft verdachte zich naar het oordeel van de rechtbank bewust moeten zijn van de kwade bedoelingen van de drie jongens, die immers midden in de nacht de sleutels van Peacock nodig hadden. Zij heeft dat ook in haar tegenover de politie afgelegde verklaringen aangegeven. Bij haar 15e verhoor zegt verdachte: “ [veroordeelde 2] en ik zijn vervolgens te voet vanaf de [a-straat] gelopen naar de flat, waar de eigenaar van Peacock woonde. Ik besefte uiteraard wel dat de 3 jongens niet veel goeds van plan waren.” Bij haar 16e verhoor verklaart zij: “Ik hoorde dat [medeverdachte 2] aan ons vroeg: “Wie weet waar de eigenaar van Peacock woont?” Hij moest volgens mij gewoon degene hebben die de beschikking had over de sleutels van het Chinees restaurant.” en “Ik wilde eigenlijk de eigenaar helemaal niet gaan halen. Ik wilde mezelf wat tijd gunnen om na te denken wat ik eigenlijk ging doen en of ik daar wel achterstond. Ik zag en hoorde echter dat de Opel Omega, met daarin [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] , achter ons aan kwam rijden. Zij volgden ons. Dat was voor mij erg bedreigend. Er zat voor mij niets anders op dan toch maar naar de woning van de [getuige 1] te lopen.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea4bb057e335f07788bbd5b163279095274e2b3116a6d8a7eb7f94c171a54c2b | shasum -a 256