Onder 3.1 Parket bij de Hoge Raad 7 juli 2026

Als [veroordeelde 3] nader wordt bevraagd over het “lulverhaal” dat zij naar haar eigen zeggen heeft opgehangen, dat wil zeggen haar bekennende en belastende verklaringen, geeft zij geen reden voor haar thans ontkennende verklaring en kan zij niet aangeven wat in dat “lulverhaal” verzonnen was en wat haar door verbalisanten is voorgehouden. Ook voor de mededeling, die naar het hof aanneemt niet was ingegeven door enige druk van wie dan ook, die [veroordeelde 3] tijdens haar detentie in een brief aan [getuige 23] doet, te weten dat ‘die vrouw’ nog had geleefd als [veroordeelde 3] haar niet had gehaald, kan zij geen reden of redelijke verklaring geven. In de procedure in herziening is de getuige [getuige 27] gehoord door de raadsheer-commissaris d.d. 4 februari 2015. Hij verklaart dan dat [veroordeelde 3] tegen hem gezegd heeft dat zij ‘daar binnen is geweest en het zelf heeft meegemaakt.’ [betrokkene 2] , de voormalige partner van [veroordeelde 3] , heeft tegenover de raadsheer commissaris verklaard dat [veroordeelde 3] , als hij haar vroeg naar het delict waarvoor zij was veroordeeld, steeds het verhaal stopte bij het moment waarop zij, [veroordeelde 3] , een oudere vrouw moest ophalen. Als getuige ter terechtzitting van dit hof van 18 maart 2015, kan [veroordeelde 3] niet aangeven op welk moment en naar aanleiding waarvan zij ging denken dat het anders was gegaan dan zij eerder had verklaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea4bb057e335f07788bbd5b163279095274e2b3116a6d8a7eb7f94c171a54c2b | shasum -a 256