Onder 5.9 Parket bij de Hoge Raad 7 juli 2026

Behalve dat het gegeven ‘nieuw’ moet zijn, moet het ook het ‘ernstige vermoeden’ wekken dat de veroordeling onjuist is. Onvoldoende voor het aannemen van het in art. 457 lid 1, aanhef en onder c, Sv bedoelde ernstige vermoeden is dat het aangevoerde ‘mogelijk’ zou hebben geleid tot (bijvoorbeeld) vrijspraak. Art. 457 Sv is in dat opzicht strikter. Het eist immers dat door het nieuwe gegeven het ‘ernstige vermoeden’ moet ontstaan dat de rechter de aanvrager zou hebben vrijgesproken als hij destijds met dat novum bekend was geweest. Het novum moet relevant en van voldoende gewicht zijn om herziening te rechtvaardigen. Het nieuwe gegeven moet de bewijsconstructie in de kern raken en de veroordeling op losse schroeven zetten. Niet is vereist dat het nieuwe gegeven de onschuld van de veroordeelde waarschijnlijk maakt. Het bewijs van het tegendeel van schuld is niet noodzakelijk. Voldoende is dat het gegeven het bewijs ten laste van de veroordeelde ontzenuwt, zodat over zijn schuld alsnog ernstige twijfel ontstaat. Het ‘ernstige vermoeden’ dat het novum tot herziening leidt ligt tussen de te strenge voorwaarde dat er zekerheid moet zijn dat de aanvrager in het onderhavige geval alsnog zal worden vrijgesproken en de te lichte conditie dat er een mogelijkheid is dat die vrijspraak alsnog zal worden gegeven. Een en ander betekent dat het novum en de bewijsvoering als het ware communicerende vaten zijn: hoe steviger de bewijsvoering, des te sterker moet het novum zijn. Het omgekeerde geldt ook: bij een zwakke bewijsvoering kan het beroep op een niet heel sterk novum toch succes hebben.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea4bb057e335f07788bbd5b163279095274e2b3116a6d8a7eb7f94c171a54c2b | shasum -a 256