Onder 2.8. Parket bij de Hoge Raad 16 januari 2026

Het hof overweegt als volgt. Vaststaat dat [eiser] grond van [verweerders] bij zijn perceel heeft getrokken. Daardoor is de ligging van de voormalige feitelijke erfgrens moeilijk vast te stellen. Ook is voldoende gebleken dat de doorgang in de oude situatie smal was, althans aanzienlijk smaller dan in de huidige situatie (zie onder meer 3.10 tot en met 3.13 tussenarrest). [eiser] heeft dit ter zitting bovendien zelf gedemonstreerd door te laten zien dat hij in de oude situatie zijdelings door de doorgang moest, terwijl de breedte van de huidige doorgang volgens [eiser] in zijn akte 126 cm is. De stelling van [eiser] dat hij altijd met een kruiwagen door de doorgang kon (zodat de doorgang in ieder geval breder moet zijn geweest dan 51 cm), strookt niet met die demonstratie. [eiser] heeft bovendien niet gesteld, laat staan onderbouwd, hoe breed zijn kruiwagen was. Het hof kan [eiser] evenmin volgen in zijn standpunt dat de tekening van [architect] zoals [verweerders] deze bij hun akte hebben overgelegd, niet klopt, en dat dit zou blijken uit referentiepunt 1. Het hof ziet niet dat [architect] in de tekening ‘een stuk aan de linkerkant dit punt naast de linker zijmuur van het huis van [verweerders] ’ heeft geplaatst. Het hof brengt verder in herinnering dat [architect] in zijn brief van 12 maart 2018 al heeft aangegeven dat de doorgang op het smalste deel 51 cm breed was, en dat (de gemachtigde van) [eiser] daarop niet heeft gereageerd (zie 2.3 onder (i) hierboven en 3.10 van het tussenarrest). De (onderhavige)betwisting door [eiser] van de door [architect] genoemde maten overtuigt het hof dus niet. Nu [eiser] evenmin een ander concreet tweede referentiepunt heeft genoemd, noch een andere afstand daarvan tot de oude trottoirband, zal het hof uitgaan van de door [verweerders] genoemde referentiepunten en maten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/01f63ff6c4a3ffb01273507c9f41cfc87890ddc554305dde31f34db5936891a1 | shasum -a 256