Onder 2.4 Parket bij de Hoge Raad 1 september 2026

Het recht om het laatst te spreken houdt niet het ongeclausuleerde recht in om als ‘allerlaatst’ te spreken. Het gaat erom dat – nadat het laatste woord door (of namens) de verdachte is gevoerd – geen inhoudelijke op de strafzaak tegen de verdachte betrekking hebbende argumenten meer voor het voetlicht worden gebracht, waarop de verdachte niet heeft kunnen reageren. In een zaak waarin de verdachte in zijn laatste woord verzocht om opheffing van de voorlopige hechtenis en de procureur-generaal afwijzing daarvan vorderde, zag de Hoge Raad niet in dat aan de strekking van het laatste woord tekort is gedaan doordat aan de verdachte en zijn raadsman niet andermaal de gelegenheid was gegeven om het laatst te spreken nadat de voorzitter van het hof de beslissing op het verzoek van de verdachte had meegedeeld. Ook in een zaak waarin na sluiting van het onderzoek ter terechtzitting een faxbericht aan het dossier is toegevoegd, inhoudende een bevestiging van hetgeen mondeling door de A-G was medegedeeld, oordeelde de Hoge Raad dat het recht op het laatste woord niet was geschonden, nu niet gezegd kan worden dat aan het dossier informatie is toegevoegd waarop de verdediging niet reeds heeft kunnen reageren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/75feefbf764f9dd36587617484ced4702e02d16a02fbf497816cd51791f80ae8 | shasum -a 256