Onder 4.17 Parket bij de Hoge Raad 4 september 2026

Subonderdeel I.3 klaagt dat het hof in rov. 5.18 en 5.19 heeft miskend dat er ook overigens sprake is van een uitzondering op de tweeconclusieregel van art. 347 Rv. Als een partij in de loop van de procedure in hoger beroep de ware stand van zaken op het spoor komt en in verband daarmee alsnog een grief aanvoert tegen de feitenvaststelling, is het in strijd met de goede procesorde als de verweerder zich erop beroept dat de grief tardief is aangevoerd. Het subonderdeel voert aan dat [eisers] tot na de memorie na verwijzing op het verkeerde been zijn gezet, omdat de bijlage bij de brief van 6 februari 2020 niet Annex I bij Bijlage C bij het splitsingsvoorstel was, maar Annex I bij Bijlage 3 bij de cessieakte. [eisers] werden hiermee pas tijdens de zitting na verwijzing geconfronteerd. Anders dan het hof heeft overwogen is er dus wel (ook) sprake van nieuwe c.q. gewijzigde feitelijke informatie en dus van een uitzondering op de ‘in beginsel strakke regel’ van art. 347 Rv en op de aanvullingsmogelijkheid ex art. 424 Rv, althans het hof had hierop in rov. 5.19 nader moeten ingaan en daarom is het oordeel ontoereikend gemotiveerd, dan wel onbegrijpelijk. Het subonderdeel voert aan dat [eisers] ook een beroep op deze uitzondering op de tweeconclusieregel hebben gedaan (primair als het ‘op het verkeerde been zetten van de wederpartij’, subsidiair op een nieuwe feitelijke ontwikkeling). Het subonderdeel klaagt dat het hof in elk geval dit beroep had moeten behandelen, maar dat niet (voldoende) kenbaar heeft gedaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/db40ca430b19808b234ff716b8276d5f1af9c537de36563eb9224d94bddcffda | shasum -a 256