Onder 4.28 Parket bij de Hoge Raad 4 september 2026

In dat kader hebben [eisers] een beroep gedaan op analoge toepassing van art 6:145 BW (zie II.0, sub r en s) te weten dat bij overgang van een vordering zij tegenover de verkrijger dezelfde weren mogen voeren als tegenover de oorspronkelijke schuldeiser. Het hof laat dit beroep onbesproken, zodat de uitspraak niet toereikend is gemotiveerd. Dit is ook het geval omdat de in het kader van grief 4 aangevoerde argumenten niet zijn terug te vinden in rov 5.22. Het verwijzingshof had dus ook de stellingen moeten behandelen, zoals II.0, sub c t/m o, te weten dat Fortis de renteswaps dwingend had voorgeschreven, ABN AMRO eenzijdig een zodanig bedrag van de rekening afschreef dat daarmee de kredietruimte op was en ook niet bereid was tijdig het e.e.a. ongedaan te maken, zodat dit tot een reeks van faillissementen leidde. Dat betekent dat het dus niet uitsluitend gaat om een zorgplicht ten tijde van de depotovereenkomst, maar ook al in 2011. Het hof laat dit beroep (en daarmee grief 4, nrs. 52 t/m 65) onbesproken en oordeelt in rov. 5.22 t/m 5.26 slechts dat als de afsplitsing niet had plaatsgevonden, ABN AMRO haar bevoegdheden op grond van het hypotheekrecht kan uitoefenen, ook als de verrekening was toegepast die volgens [eisers] had moeten plaatsvinden (zie rov. 5.14) en dat Triskalion c.s. en [eiser 1] dan niet beter af waren geweest. Dat oordeel is dus in het licht van de stellingen sub c t/m o onbegrijpelijk, althans niet toereikend gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/db40ca430b19808b234ff716b8276d5f1af9c537de36563eb9224d94bddcffda | shasum -a 256