Onder 4.51 Parket bij de Hoge Raad 4 september 2026

Het subonderdeel klaagt op verschillende manieren dat het hof heeft miskend dat stelplicht en bewijslast van de (hoogte van de) vordering op Triskalion op Stack c.s. rusten. Die klachten missen feitelijke grondslag. Ik lees nergens in de bestreden overwegingen, dan wel ergens anders in het bestreden arrest, dat het hof de stelplicht en bewijslast van het bestaan en omvang van de vordering bij [eisers] zou hebben gelegd, en niet bij Stack c.s. Uit de bestreden overwegingen blijkt integendeel dat het hof op basis van een beoordeling van de over en weer door partijen aangevoerde stellingen heeft geoordeeld dat er op het moment van het aangaan van de depotovereenkomst (4 juli 2017) nog een vordering van de bank was op Triskalion (rov. 5.13) en dat de ‘rentenderivatenkwestie’ niet maakt dat de bank geen vordering meer had (rov. 5.14), zodat het standpunt van [eisers] dat het hypotheekrecht is vervallen omdat geen sprake meer was van een vordering van ABN AMRO, niet opgaat (rov. 5.15). In die beoordeling ligt een verwerping besloten van de stellingen van [eisers] die het subonderdeel aanvoert. Het feit dat het verweer van [eisers] tegen de aanspraak die Stack c.s. maken op het depotbedrag niet is geslaagd, maakt niet dat het hof de stelplicht- en bewijslastverdeling heeft miskend, dan wel dat het oordeel onbegrijpelijk of ontoereikend zou zijn gemotiveerd. Het subonderdeel maakt overigens ook niet duidelijk waaruit dat zou blijken. Het enkele weergeven (dus: herhalen) van stellingen van [eisers] die door het hof in de bestreden rechtsoverwegingen zijn verworpen, is niet voldoende. Dat brengt mij bij het tweede punt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/db40ca430b19808b234ff716b8276d5f1af9c537de36563eb9224d94bddcffda | shasum -a 256