Alinea 49 Rechtbank Alkmaar 3 oktober 2002

3.4 De stelling van [gedaagde] voorzover deze inhoudt dat hij ook om 07.30 geen juiste diagnose heeft kunnen stellen, hetgeen hem door het Centraal Tuchtcollege niet werd verweten, en dat het daarom niet voor de hand ligt dat hij om 03.15 uur wel de diagnose van pneumokokken meningitis zou hebben gesteld, wordt verworpen. Anders dan het College van eerste aanleg oordeelde het Centraal Tuchtcollege dat het onaannemelijk was dat [gedaagde] zijn patiënte lichamelijk heeft onderzocht. Aan de beoordeling van het al dan niet stellen van een juiste diagnose kwam zij dan ook niet toe. Bovendien heeft het Centraal Tuchtcollege het feit dat [gedaagde] om 07.30 uur niet tot de conclusie kwam dat er sprake was van een spoedeisende situatie als onzorgvuldig gekwalificeerd. Schneeberger noemt dit zelfs onbegrijpelijk. Weliswaar is deze beoordeling niet relevant voor de vraag naar de toerekenbare gevolgen, want de deskundige acht het vrijwel zeker dat [echtgenote van eiser] ook zou zijn overleden indien zij op dat tijdstip met of zonder juiste diagnose naar het ziekenhuis zou zijn verwezen. Onjuist is echter het verweer, dat de wèl gemaakte visite [gedaagde] vrijpleit van aansprakelijkheid voor de gevolgen van de gemiste visite. Immers, de kernvraag is niet of déze huisarts bij een eerder gemaakte visite de juiste diagnose had gesteld, maar of er een serieuze kans is dat een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot op dat eerdere tijdstip voldoende aanleiding had gezien voor een verwijzing naar het ziekenhuis, al dan niet op verdenking van de nadien gestelde diagnose.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ebc866790c243fb20c1fa5087671cb31370b75432639057c68d7ba1791193c8d | shasum -a 256