Alinea 71 Rechtbank Alkmaar 30 maart 2011

4.2. [GEDAAGDE] kan worden toegegeven dat partijen elkaar op 3 januari 2010 dicht genaderd waren bij het bereiken van overeenstemming over beide overeenkomsten. Echter, mr. Koster heeft in het laatste concept van de samenwerkingsovereenkomst - die essentieel was voor het beëindigen van de impasse tussen partijen, de bepaling opgenomen dat [EISERS] in geen geval gehouden was tot betaling van enige (schade)vergoeding. Deze verregaande uitsluiting is door [GEDAAGDE] niet aanvaard, onder verwijzing naar de wettelijke bepalingen over zaakwaarneming. De rechtbank is van oordeel dat dit antwoord van [GEDAAGDE] niet een afwijking op een ondergeschikt punt als bedoeld in artikel 6:225, lid 2 BW behelsde. [EISERS] hebben bij de aanschaf van de boerderij mogen verwachten dat deze door [GEDAAGDE] vrij van beperkingen en lasten zou worden geleverd. De samenwerkingsovereenkomst waarover werd onderhandeld legde [EISERS] en mogelijk hun rechtsopvolgers echter de plicht op als zaakwaarnemer voor een nog op te richten stoeterij van [GEDAAGDE] te fungeren. Dat deze verplichting in de praktijk waarschijnlijk geen last voor [EISERS] zou vormen, doet niet af aan het feit dat [EISERS] zich deze last in beginsel niet behoefde te laten welgevallen, dit mede gelet op het waardedrukkend effect dat deze overeenkomst op de boerderij zou hebben. [GEDAAGDE] is niet tegemoetgekomen aan de kennelijke wens van [EISERS] om zich gevrijwaard te weten van enig financieel risico ter zake van de zaakwaarneming. Het feit dat [EISERS] of mr. Koster niet onverwijld bezwaar hiertegen hebben gemaakt, zoals artikel 6:225 lid 2 BW voorschrijft, brengt dus niet mee dat een overeenkomst tot stand is gekomen aangezien geen sprake is van een ondergeschikt punt. De primaire vordering in reconventie zal daarom worden afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/25a57ede4f75a8aedfd2833bd09b811013c9dad659b00c1c986e31c94a904e20 | shasum -a 256