Alinea 42 Rechtbank Almelo 7 maart 2007

Het gemeentebestuur heeft nimmer de intentie gehad de verhoging van het tarief te gebruiken als een wapen in de strijd tegen niet toegestane permanente bewoning. In dit verband wordt gewezen op drie eerdere beroepen van bewoners van het park Luttermolenveld tegen het opleggen van de aanslag forensenbelasting. Die bewoners hebben toen aangetoond dat zij hun vakantiehuisjes permanent bewonen, hetgeen zij tot die tijd weerspraken. Volgens artikel 216 van de Gemeentewet behoort het tot de bevoegdheid van de gemeenteraad te besluiten tot het invoeren, wijzigen of afschaffen van de gemeentelijke belasting. De rechterlijke toetsing van een algemeen verbindend voorschrift als de Verordening beperkt zich tot de toetsing aan algemene rechtsbeginselen. Verwezen wordt in dit verband naar het arrest van de Hoge Raad van 7 oktober 1992, BB 1993, 37. Het voor 2005 geldende, ten opzichte van 2004 hogere, tarief is niet in strijd met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. De opbrengsten komen ten goede aan de algemene middelen van de gemeente en zijn met dat begrotingsoogpunt verhoogd. Het verwijt van eiser dat verweerder misbruik maakt van zijn bevoegdheden is geheel ten onrechte. De wetgever heeft geen limiet gesteld aan de hoogte van de forensenbelasting noch aan de opbrengsten daarvan. Het gemeentebestuur is daarin vrij. In dit verband wordt verwezen naar de uitspraak van het Gerechtshof ’s-Gravenhage van 23 maart 2004, BB 2004, p. 759, de uitspraak van het Gerechtshof Arnhem van 26 juli 2004, BB 2004, p. 1131 en naar de conclusie van de Procureur-generaal bij de Hoge Raad d.d. 23 maart 2006 in zaak nr. 40643 (LJN AX0678). De vraag rest dan of de druk en de verschillen bij degenen die onder de onderhavige verordening belastingplichtig zijn, van dien aard zijn dat sprake is van een onredelijke en willekeurige belastingheffing die de wetgever niet kan hebben bedoeld. Voorts geldt volgens verweerder dat de tariefstelling het bedrag van de geheven belasting niet met het inkomen, de winst of het vermogen van de belastingplichtige mag verbinden. De tariefopbouw naar de waardeklasse van de woning is niet in geschil. Het geschil beperkt zich tot de absolute hoogte van het tarief. Uit de hiervoor genoemde conclusie van de Procureur-generaal blijkt dat de redelijkheid in ieder geval is overschreden, indien het totaal aan belastingen dat op de woning drukt, meer bedraagt dan de daaruit te verwachten opbrengst. In eisers geval bedraagt de totale gemeentelijke belastingdruk voor de woning € 1.671,-- (gebaseerd op een Woz-waarde van de woning van € 86.500,--) en zou bij een netto-opbrengst uit de vermogensbestanddelen van 4% en een heffing in box 3 van (maximaal) 1,2% een heffing van ten hoogste 2,8% aan gemeentelijke belastingen mogen bestaan, in casu een bedrag van € 2.422,--. De totale belasting blijft dan ook binnen de grenzen van de redelijkheid. De hoogte van het tarief leidt dus niet tot een onredelijke belastingheffing. Wat betreft eisers stelling dat hij zelf zorg draagt voor het onderhoud van de bospercelen, de toegangswegen, de infrastructuur van de energievoorzieningen en de riolering, vergeet eiser dat het gemeentebestuur nergens voorziet in de aanleg en onderhoud op particulier terrein. Zijn verantwoordelijkheden betreffen de openbare voorzieningen waarvan ook de bezitters van de woningen van het park Lutterzand gebruik maken. De handhaving van de recreatiemogelijkheden is daarbij een grote kostenpost voor Het gemeentebestuur, die toch ook verhaald dient te worden op bewoners en bezoekers van de gemeente Losser. Verweerder concludeert tot ongegrondverklaring van het beroep.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e9ee938334e2fb893cf201555897b80d862cc5eae248d6a2b318b982f66d58b7 | shasum -a 256