Alinea 53 Rechtbank Almelo 5 december 2012

[A] heeft - voor zover hier relevant - het volgende verklaard:” Ik heb op 31 augustus 2010 het paard uitgebreid onderzocht. Dit onderzoek duurde 30 minuten. Ik heb daarbij het protocol gevolgd dat geldt bij dergelijke klinische keuringen. Ik beoordeel dan of het paard in zijn totaliteit gezond is. (…)Ik heb gekeken hoe het paard beweegt (…). Ik heb het paard beoordeeld bij stap, draf en revolte. Tijdens mijn onderzoek is het paard niet bereden. Het paard was klinisch voldoende. Ik heb daarom een positief aankoopadvies gegeven. (…) Een week later heeft [eiseres in zaak 1] mij gebeld. (…). Ik heb het paard toen gezien. Het paard was klinisch niet goed. (…) Ik heb toen geen verdere diagnose gesteld. (…) Vier weken daarna heeft [eiseres in zaak 1] weer contact met mij gezocht. Het paard was nog steeds niet goed. Ik heb toen een kreupelheidonderzoek gedaan. Dit houdt in dat ik dezelfde klinische keuring heb gedaan als bij de aankoop, maar ook onder de man. (…) Ik heb ook echografisch en röntgenonderzoek gedaan. (…) Uit het echografisch onderzoek kwam naar voren dat er sprake was van artrose in de hals. De situatie van het paard verslechterde onder de man. Dat past in het verhaal van artrose. Bij de aankoop van het paard waren er röntgenfoto’s voorhanden. Bij deze foto’s zaten geen foto’s van de hals. Mijn conclusie was dat er sprake was van matige artrose. (…) Dat er verschil is tussen mijn conclusies bij de aankoopkeuring en bij mijn kreupelheidonderzoek, is te verklaren door het feit dat er sprake is van een momentopname. (…) Een keuring geeft geen 100 procent garantie. Bij de aankoopkeuring wordt ook niet gekeken hoe het paard functioneert onder de man. Het kan heel goed zo zijn dat pas achteraf blijkt dat er problemen zijn met een paard dat bij een aankoopkeuring klinisch goed is gevonden. Bij het kreupelheidonderzoek ben ik tot de conclusie gekomen dat het paard klinisch niet goed was. (…) Klinisch kon ik vaststellen dat er sprake was van rugproblemen bij het paard en door mijn vaststelling dat er sprake was van artrose, had ik mijn diagnose rond. (…) Ik heb het paard een week na de aankoop gezien en ik had niet het idee dat ik een paard zag dat een trauma had opgelopen. (…) Ik heb het er met [eiseres in zaak 1] over gehad of het paard met andere paarden in de wei heeft gestaan. Zij heeft mij toen verteld dat dat niet het geval was. Een aanhechtingsprobleem bij de biceps ontstaat ook volgens mij niet door een dergelijke trauma, maar ontstaat eerder als het paard zich te hard afzet of een gekke beweging maakt. (…) Mijn diagnose is dat de kreupelheid is ontstaan door de artrose. (…) De artrose die ik heb vastgesteld, kan de kreupelheid veroorzaken. Er kunnen ook andere oorzaken zijn die de kreupelheid hebben veroorzaakt. (…)”.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0382a4591092144f29294bd961491a06df460b3e78aba9eb5968ceb3d114a7cd | shasum -a 256