Alinea 25 Rechtbank Amsterdam 2 april 2003

Bij legalisatie van een buitenlands document - waaronder dient te worden verstaan het door een bevoegde Nederlandse autoriteit voor echt verklaren van dat document, opdat het kan worden toegelaten tot de Nederlandse rechtsorde - gaat het om de echtheid van de (uitwendige) vorm van het document. Verweerder voert hierbij het beleid dat voor documenten uit de landen Ghana, Nigeria, India, Pakistan en de Dominicaanse Republiek, verificatie van de inhoud ervan plaatsvindt alvorens tot legalisatie wordt overgegaan. Deze landen zijn aangemerkt als zogenoemde probleemlanden op het gebied van het schriftelijk bewijs, omdat de ervaring heeft geleerd dat een aanzienlijk deel van de in deze landen aangeboden documenten vals of vervalst, en derhalve inhoudelijk niet (volledig) juist is. Op grond van deze ervaring wordt per definitie getwijfeld aan de juistheid van de inhoud van de uit deze landen afkomstige documenten. Op de aanvrager rust de last aan te tonen dat de inhoud van een document deugdelijk is. Deze dient in beginsel met uit objectieve bronnen afkomstige gegevens de inhoud van het document aannemelijk te maken. Hierbij kan worden gedacht aan gegevens uit de administratie van een ziekenhuis, school of kerk. Indien in het verificatie-onderzoek de twijfel aan de juistheid van de inhoud van het document of een onderdeel daarvan niet wordt weggenomen, wordt legalisatie geweigerd. De Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft in haar uitspraak van 11 mei 2000, in zaak no. 199900131/01, gepubliceerd in JB 2000/165 en JV 2000/116 dit beleid in het algemeen niet kennelijk onredelijk of anderszins rechtens onjuist geacht. Ook de rechtbank hanteert dit uitgangspunt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5a6c907ad68515cbc9e941492ec216fb110d52083f3f14fe9180b819a1fa326b | shasum -a 256