Alinea 58 Rechtbank Amsterdam 14 februari 2007

Blijkens de artikelen 27, 28 en 28 bis van de Verordening, bezien in hun onderlinge samenhang, krijgt de pensioengerechtigde steeds verstrekkingen van het orgaan van zijn woonland indien hij hierop aanspraak kan maken krachtens de nationale wettelijke regeling van ten minste één der lidstaten waaruit hij een pensioen ontvangt. Indien hij aanspraak heeft op prestaties krachtens de wettelijke regeling van het woonland en hij uit het woonland een pensioen ontvangt, komen de verstrekkingen voor rekening van het woonland. Indien hij geen aanspraak heeft op prestaties krachtens de wettelijke regeling van het woonland, of uit het woonland geen pensioen ontvangt, komen de verstrekkingen voor rekening van een pensioenstaat krachtens de wettelijke regeling waarvan hij wél aanspraak op verstrekkingen heeft. Blijkens artikel 29 van de Toepassingsverordening verleent het woonland de verstrekkingen echter slechts ten laste van een (andere) pensioenstaat als deze (andere) pensioenstaat een hiertoe strekkende verklaring (een E121 formulier) heeft afgegeven. Aldus dient het E121 formulier te worden beschouwd als het middel waarmee deze (andere) pensioenstaat het woonland autoriseert om de kosten van de vertrekkingen voor zijn rekening te brengen. Dit formulier is voor het orgaan van het woonland bindend. De rechtbank vindt noch in de tekst, noch in het systeem van artikel 29 van de Toepassingsverordening, noch in het meer algemene uitgangspunt van gemeenschapstrouw steun voor de opvatting dat deze (andere) pensioenstaat gebonden zou zijn aan de juridische kwalificatie van de feiten door het orgaan van het woonland, dan wel aan diens interpretatie van artikel 28 van de Verordening. Artikel 29 van de Verordening voorziet zelfs in het geheel niet in een (bindende) verklaring van het woonland aan de (andere) pensioenstaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a1ae88a9acafd2d8782309c7b5bfb4a22b840c751aa501bcb4a1e0be93a4da24 | shasum -a 256