Alinea 82 Rechtbank Amsterdam 22 oktober 2010

4.23. In dit verband is van belang dat de Staat heeft aangevoerd dat met de hier in het geding zijnde wetgeving wordt beoogd de ontruimingspraktijk van gekraakte panden, zoals die sinds jaar en dag in Nederland bestond totdat de Hoge Raad in zijn arrest van 9 oktober 2009 oordeelde dat deze wettelijke grondslag ontbeerde, te continueren. Uit de hiervoor weergegeven passage uit de toelichting op het wetsvoorstel (zie 4.10) valt af te leiden dat voortzetting van de bestaande praktijk onder meer inhoudt dat, behoudens toetsing achteraf door de strafrechter, krakers zich kunnen wenden tot de civiele rechter om hun bezwaren tegen een voorgenomen ontruiming van hun woning voor te leggen. De voorzieningenrechter is daarbij van oordeel dat de beschermingsmogelijkheden die het civiele recht aan krakers biedt voldoende zijn, nu de ervaring leert dat bij dreigende ontruimingen, zowel bij ontruiming op grond van een civielrechtelijke titel als (tot de Hoge Raad zijn meergenoemd arrest van 9 oktober 2009 wees) bij strafrechtelijke ontruimingen, steeds tijdig een executiegeschil in kort geding kan worden gevoerd. Daargelaten dat de omstandigheden van het geval met zich kunnen brengen dat onverwijlde ontruiming is geboden en voorafgaande toetsing niet kan worden gevergd, moet in het voorliggende geval als voldoende waarborg worden beschouwd dat eisers, die zich geconfronteerd zien met een dreigende inbreuk op hun huisrecht, in de gelegenheid zijn de proportionaliteit van deze bevoegdheidsuitoefening te laten beoordelen door de voorzieningenrechter in kort geding.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1c3eaabc93494163cd7afc416b115ff9f02db50e7ac8dc329e1d943a37bd153c | shasum -a 256