Alinea 49 Rechtbank Amsterdam 23 december 2010

4.6. Dat de door de deurwaarder en [gedaagde sub 1] c.s. voorgestane uitleg van het arrest van 19 maart 2010 dient te worden verworpen, wil niet zeggen dat het betoog van de deurwaarder, dat een executoriale titel, die geldt voor een toekomstige, niet op voorhand (al dan niet voorwaardelijk) begrote vordering, het gevaar in zich bergt dat nodeloos gemaakte kosten, of kosten van excessieve omvang worden geclaimd, van iedere grond is ontbloot. Dit gevaar zal bovendien groter zijn, zoals de deurwaarder terecht heeft opgemerkt, wanneer de geëxecuteerde onvoldoende inzicht heeft in de materie die hier speelt en niet is voorzien van juridische bijstand. Echter, gelet op het stelsel zoals de Hoge Raad dat heeft uiteengezet, kan een en ander niet tot gevolg hebben dat het vonnis geen executoriale titel oplevert voor de nakosten, in welk verband wordt overwogen dat een executoriale titel die geldt voor een niet vooraf te begroten toekomstige vordering geen onbekend fenomeen is. In het bijzonder kan daarbij worden gedacht aan de bepaling in art. 3:299 BW., die met het derde lid de mogelijkheid biedt tot veroordeling in de kosten van reële executie, waarvan op voorhand niet zeker is of deze zal plaatsvinden terwijl de hoogte van die kosten niet vooraf is te bepalen. Weliswaar bevat deze bepaling een voorschrift op welke wijze de hoogte van deze kosten zullen worden vastgesteld, maar dat neemt niet weg dat ook in een dergelijk geval de geëxecuteerde zich in beginsel zal moeten laten welgevallen dat een gerechtsdeurwaarder voor deze kosten tot beslaglegging overgaat, terwijl de omvang van die kosten niet door de rechter is vastgesteld, en dat hij zich daartegen slechts kan verweren door het starten van een executiegeschil.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c496cf7dd7f718e1a2244c54939b8d672634fdc59014dc62f243b0c6be2d8459 | shasum -a 256