Onder 3.8. Rechtbank Amsterdam 21 december 2011

De kantonrechter is van oordeel dat Dexia [eisende partij in conventie, verwerende partij in reconventie] het aangaan van de lease-overeenkomst had behoren te ontraden. Vaststaat dat [eisende partij in conventie, verwerende partij in reconventie] – na uitwinning van zekerheden – in 1999 een restschuld aan ABN AMRO had ten bedrage van € 320.917,05. Aangezien [eisende partij in conventie, verwerende partij in reconventie] in 2002 failliet is verklaard, het faillissement is opgeheven wegens gebrek aan baten en de achterstandscodering bij het BKR van [eisende partij in conventie, verwerende partij in reconventie] in verband met de (een) schuld aan ABN AMRO ook in 2006 nog bestond, is voldoende komen vast te staan dat [eisende partij in conventie, verwerende partij in reconventie] ook in 2001 een (grote) schuld had aan ABN AMRO en dat hij over ontoereikende middelen beschikte om deze schuld af te lossen. Onder die omstandigheden kan in het midden blijven of [eisende partij in conventie, verwerende partij in reconventie] in 2001 een inkomen genoot (uit de onderneming van hem en/of zijn zoons of anderszins) en hoe groot dat inkomen was. Immers indien – zoals in het onderhavige geval – op het moment dat een (potentiële) afnemer al niet aan zijn verplichtingen uit een op dat moment bestaand omvangrijk krediet kan voldoen, zal Dexia deze afnemer het aangaan van verdere kredietverplichtingen – en dus ook een overeenkomst van effectenlease – moeten ontraden. In een dergelijk evident geval behoeft voor de vraag of Dexia het aangaan van de lease-overeenkomst had behoren te ontraden toetsing aan de door het Amsterdamse hof in zijn arresten van 1 december 2009 ontwikkelde berekening niet plaats te vinden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbce9aabe0ba28f7845449a02bdb9d6cdce66171be549bc973c09a1a740ce4c9 | shasum -a 256