Alinea 152 Rechtbank Amsterdam 5 januari 2011

4.7. Volgens StENK c.s. leidt de wijziging van het systeem van canonberekening tot een vermogensverschuiving: de erfpachter verliest vermogen en de erfverpachter verkrijgt dit vermogen. Indien de canon laag is ten opzichte van de waarde van de grond, zoals dat bij het Hoogheemraadschap het geval was bij eerste uitgifte, is de waarde van het erfpachtsrecht ten opzichte van de waarde van het bloot-eigendom groot. Indien de verwachting bestaat dat deze situatie, afgezien van calamiteiten, zal voortbestaan, dan zal de waarde van het erfpachtsrecht de waarde van het volle eigendom benaderen. Iedere opvolgende verkrijger zal dan ook zo goed als de prijs van vol eigendom voor het erfpachtsrecht willen betalen. Zo was de situatie bij het Hoogheemraadschap tot 1994 en, als gevolg van de onbekendheid van de gevolgen van de systeemwijziging, ook nog geruime tijd daarna. Door toepassing van de nieuwe canonsystematiek is de verhouding in waarde tussen bloot-eigendom en erfpachtsrecht aanzienlijk gewijzigd ten gunste van het Hoogheemraadschap. Dat betekent dat vermogen van de erfpachter naar het Hoogheemraadschap is gevloeid. De erfpachter is verarmd en het Hoogheemraadschap is verrijkt als gevolg van de invoering van de nieuwe berekeningsystematiek. De verrijking is ongerechtvaardigd omdat het Hoogheemraadschap de erfpachter op de van belangzijnde momenten, zoals met name het moment van eerste uitgifte, onvoldoende heeft geïnformeerd. Het Hoogheemraadschap had ten minste de plicht om de erfpachter er specifiek en uitdrukkelijk op te wijzen dat hij zich het recht voorbehield om na afloop van de erfpachtsduur een geheel andere berekeningssystematiek te hanteren. Dit heeft het Hoogheemraadschap nagelaten, aldus StENK c.s.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/77e08b3f1e6fc4d434d41fbcca1a015c437034b948a86af474ad1ca423ab3642 | shasum -a 256