Alinea 192 Rechtbank Amsterdam 5 januari 2011

4.26. De rechtbank verwijst naar hetgeen onder 4.10 is overwogen over de eigen aard van het waterschapserfpachtsrecht. Die eigen aard van het waterschapserfrecht brengt niet met zich dat de dijkbewoners er op mochten vertrouwen dat de methode van canonberekening altijd gelijk zou blijven. Het enkele feit dat de canon reeds lange tijd op een bepaalde manier werd berekend is daarvoor onvoldoende. Er is dan ook geen sprake van een schending van het vertrouwensbeginsel. Wel is het zo dat het Hoogheemraadschap er rekening mee dient te houden dat de dijkbewoners niet (zoals bij gemeentelijke erfpacht doorgaans wel het geval is) reeds uit de akte van vestiging van het erfpachtsrecht konden afleiden dat aan het eind van het erfpachtsrecht een substantiële verhoging zou zijn te verwachten. Met StENK c.s. is de rechtbank van oordeel dat er vanuit moet worden gegaan dat de lage erfpacht die de dijkbewoners voorheen betaalden tot uiting kwam in de (verkoop)waarde van hun erfpachtsrecht. Met deze omstandigheden en de daarop gebaseerde verwachtingen van de dijkbewoners diende het Hoogheemraadschap dan ook rekening te houden in het kader van een zorgvuldige afweging van belangen en het evenredigheidsbeginsel zoals hierna overwogen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/77e08b3f1e6fc4d434d41fbcca1a015c437034b948a86af474ad1ca423ab3642 | shasum -a 256