Alinea 34 Rechtbank Amsterdam 24 januari 2012

Verdachte erkent dat hij op 1 mei 2011 [slachtoffer] van het leven heeft beroofd. Er is echter geen sprake van moord, omdat niet kan worden bewezen dat verdachte het slachtoffer met voorbedachten rade van het leven heeft beroofd. Er heeft met het slachtoffer eerst een confrontatie bij de voordeur van de woning van verdachte plaatsgevonden waarbij verdachte zich ernstig bedreigd voelde. Hij wilde daarna naar zijn ouders in Amsterdam Noord. Verdachte heeft vervolgens zijn huis niet verlaten met een pistool dat reeds was doorgeladen. Hij was op zijn hoede voor het slachtoffer, maar was niet in de vaste veronderstelling het slachtoffer tegen te komen en de confrontatie met hem aan te gaan. Ook op het moment dat hij het slachtoffer tegenkwam heeft hij niet dit idee gehad. Uit het dossier blijkt dat het slachtoffer een mes bij zich droeg, het mes trekt en het aan verdachte toont. Verdachte toont dan zijn wapen aan het slachtoffer maar deze komt op hem af waarop verdachte gedreven vanuit angst schiet. Het slachtoffer valt en verdachte schiet nogmaals twee keer. Verdachte heeft uit noodweer zijn wapen gepakt met de bedoeling het slachtoffer af te schrikken, niet om hem te doden. Door de bedreiging met het mes voelt verdachte zich belaagd en aangevallen en ziet geen mogelijkheid om te ontkomen aan een aanval van zijn belager [slachtoffer], waarop hij schiet. Er was dus sprake van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding door het slachtoffer en een andere mogelijkheid om te ontkomen aan de aanval dan door te schieten was er niet. Een en ander heeft zich afgespeeld binnen luttele seconden en verdachte heeft geen enkel moment van kalm beraad en rustig overleg gehad. Daarnaast is in dit kader van belang dat niet gebleken is welk schot uiteindelijk fataal is geweest voor het slachtoffer.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2c52a710455a3a616a7c199bb4755b09a807d9480c5491dcf8faeb7f619a0e35 | shasum -a 256