Alinea 78 Rechtbank Amsterdam 1 februari 2012

4.5. De rechtbank kan begrijpen dat V&D [A] niet tevoren heeft gewaarschuwd dat het gesprek op 21 oktober 2010 zou gaan plaatsvinden en wat het onderwerp van gesprek zou zijn. Dit brengt evenwel met zich dat [A] – dus – onvoorbereid het gesprek is ingegaan. Voorts geldt in het algemeen dat een werkgever een overwichtpositie heeft ten opzichte van een werknemer. Dat geldt in dit geval ook en des te meer, nu [A] in het gesprek alleen was terwijl aan de zijde van V&D twee heren aanwezig waren die in hiërarchie hoger stonden dan [A]. Bovendien bevond [A] zich – weliswaar door eigen toedoen – in het gesprek in een benarde positie omdat zij werd geconfronteerd met het feit dat de door haar gepleegde diefstal was ontdekt. Dat V&D haar in dat gesprek een schuldbekentenis heeft laten tekenen voor wat betreft de door haar gepleegde diefstal, kan V&D niet worden verweten – en dat verwijt [A] V&D ook niet – maar V&D kan wel worden aangerekend dat zij haar – in het korte tijdsbestek dat na de bekentenis nog restte – tevens een schuldbekentenis heeft laten tekenen voor de door haar verschuldigde schadevergoeding. Door de wijze waarop de schuldbekentenis is opgesteld, heeft deze verstrekkende gevolgen voor [A]. Het is immers een schuldbekentenis in de zin van artikel 158 lid 1 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering waaraan dwingende bewijskracht toekomt. Het had dan ook op de weg van V&D gelegen [A] te informeren over de (juridische) gevolgen van het ondertekenen van deze schuldbekentenis. Niet gesteld of gebleken is dat V&D dit heeft gedaan. De conclusie is dan ook dat [A] haar beslissing om met het schadebedrag van € 115.500 akkoord te gaan heeft genomen in een gesprek waarin zij in een zeer ongelijkwaardige positie stond tegenover V&D. Voorts kan worden aangenomen dat [A] in dat gesprek een voor haar nadelige beslissing heeft genomen, die zij bij een voor een dergelijke beslissing normaal te achten voorbereiding (waaronder het inwinnen van deskundig advies) niet zou hebben genomen. Ter comparitie is gebleken dat het volstrekt onduidelijk is of V&D door de diefstal van [A] daadwerkelijk voor een bedrag van € 115.500 schade heeft geleden en dat het voor V&D niet goed of zelfs onmogelijk is om de daadwerkelijk geleden schade vast te stellen. Dit is een gevolg van het feit dat veel van de gestolen goederen niet afkomstig waren uit de eigen collectie (voorraad) van V&D, maar van door derden in de vestiging van V&D gedreven winkels (zogenaamde “shop-in-shops”). V&D had moeten begrijpen dat [A] niet zou hebben ingestemd met het schadebedrag van € 115.500 wanneer zij de tijd had gekregen zich te beraden en advies in te winnen. De slotsom is dan ook dat inderdaad sprake is van misbruik van omstandigheden aan de zijde van V&D en dat [A] de schuldbekentenis – voor zover het de verklaring betreft dat zij bereid is een bedrag van € 115.500 aan schadevergoeding en kosten aan V&D te betalen – terecht heeft vernietigd, zodat de vordering van V&D zal worden afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6fddbb01425dd68c22f91fc0469bfcc1f63235a506a0a5d54c1aa4f179956acf | shasum -a 256