Alinea 48 Rechtbank Amsterdam 15 februari 2012

Uitgangspunt van de wet is dat de huurder van woonruimte niet bevoegd is deze geheel aan een ander in gebruik te geven, zie artikel 7:244 BW. In een huisbewaringsovereenkomst geeft de verhuurder daarvoor zijn toestemming, maar onder voorwaarden, die door de huurder en huisbewaarder worden aanvaard. Deze houden in dat de huisbewaring aan een maximum periode is gebonden, dat de huur wordt voortgezet tijdens deze periode en dat de huisbewaarder gedurende die periode met medeweten en instemming van de verhuurder het genot heeft van het gehuurde, terwijl de huisbewaarder ook dient zorg te dragen voor de betaling van de huur. Uiterlijk na ommekomst van de vooraf overeengekomen periode (in het onderhavige geval een jaar) zal de huurder in de woning terug moeten keren teneinde de huurovereenkomst voort te zetten, dan wel de huur moeten beëindigen. In dit geval is tot zekerheid voor die beëindiging reeds op voorhand door de huurders een opzegging ondertekend. Het doel van de huisbewaringsovereenkomst is dus de huurder in de overeengekomen periode nog de mogelijkheid te geven in de woning terug te keren als hij dat zou wensen. Het is in geen geval de bedoeling dat de huisbewaarder tot huurder ‘promoveert’; de huisbewaarder weet al van te voren dat zijn verblijf in de woning nooit langer dan de overeengekomen periode van huisbewaring kan duren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea83e06e76f09c2b5fcdeacef00989c2d5cb8804c53c2c7e81395fc1a07973cb | shasum -a 256