Alinea 70 Rechtbank Amsterdam 17 februari 2012

4.3.10. Opiumwetdelicten zijn er naar hun aard op gericht om op geld waardeerbare voordelen voort te brengen. Verweerder 1 heeft zich gelet op de veroordelingen van [ex-echtgenoot] voor grootschalige drugshandel en de hoeveelheden verdovende middelen die het betrof op het standpunt kunnen stellen dat [ex-echtgenoot] een zeer groot financieel voordeel heeft genoten en dat daarom ernstig gevaar bestaat dat de door eiseres aangevraagde exploitatie- en DHW-vergunningen mede zullen worden gebruikt om uit gepleegde strafbare feiten verkregen of te verkrijgen, op geld waardeerbare voordelen te benutten. Dat in de financiële administratie van eiseres geen onregelmatigheden zijn aangetroffen, maakt dat niet anders. Verweerder 1 heeft dan ook in redelijkheid kunnen besluiten de gevraagde vergunningen te weigeren. De omstandigheid dat de weigering van de vergunningen grote (financiële) gevolgen heeft voor eiseres, maakt de weigering niet onevenredig. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder 1 het belang dat is gediend met weigering van de vergunningen zwaarder kunnen laten wegen dan het individuele belang van eiseres om haar cafés te kunnen blijven exploiteren. Het doel van de Wet Bibob is immers het voorkómen dat criminele activiteiten door de overheid worden gefaciliteerd. Nu in deze zaak sprake is van ernstige overtredingen van de Opiumwet waarvan is vastgesteld dat deze in relatie staan tot de betrokken ondernemingen kan niet worden gezegd dat verweerder 1 niet in redelijkheid heeft kunnen besluiten de gevraagde vergunningen te weigeren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6a84f86f40d088838eac4e0623e7278fa12b46a401b5308ca521c93c1d90f493 | shasum -a 256