Alinea 30 Rechtbank Amsterdam 28 juni 2012

2.4. De rechtbank volgt verweerder in zijn standpunt dat eventuele toezeggingen uit het verleden niet betekenen dat er ten aanzien van de subsidiëring van eiseres sprake is van een resultaatsverbintenis of dat een structurele aanspraak op subsidie is gegarandeerd. Het is juist voor langer durende subsidierelaties als deze, waarbij erop wordt vertrouwd dat de subsidie in de toekomst wordt gecontinueerd, dat artikel 4:51 van de Awb de mogelijkheid biedt ingeval van veranderde omstandigheden of gewijzigde inzichten de subsidie te beëindigen, met als voorwaarde dat daarbij een redelijke termijn in acht wordt genomen. Volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling), onder meer de uitspraak van 7 juni 2006 (LJN: AX7048), is een wijziging van het beleid, ingegeven door de noodzaak tot bezuinigen, te beschouwen als een dergelijk gewijzigd inzicht en heeft het bestuursorgaan een ruime vrijheid om te bepalen welke gevolgen dit gewijzigd inzicht moet hebben voor de wijziging van het beleid. Het geldende beleid is thans vastgelegd in de hoofdlijnenbrief, waarin is aangegeven dat erfgoedinstellingen als eiseres vanaf 2013 geen eenjarige instellingssubsidie meer zullen krijgen. Dit beleid is door de Tweede Kamer aanvaard. Gesteld noch gebleken is dat daarbij een bijzondere positie voor eiseres is bedongen. De rechtbank ziet, gegeven de beleidsvrijheid van verweerder bij het verlenen van subsidies, geen grond voor het oordeel dat verweerder niet in redelijkheid heeft kunnen komen tot wijziging van het subsidiebeleid. De aankondiging in de brief van 4 augustus 2011 aan eiseres dat de subsidierelatie met ingang van 2013 zal worden beëindigd is in overeenstemming met dit beleid en verweerder mocht daarom tot een dergelijke beëindiging besluiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ad350da3245ba47fc5a0ca5e989c3669af6021eff3f78d067a88085eb1878679 | shasum -a 256