Alinea 79 Rechtbank Amsterdam 7 augustus 2012

Met de officier van justitie – en anders dan de raadsvrouw – is de rechtbank van oordeel dat de feiten 1 subsidiair en 2 bewezen kunnen worden. Verdachte heeft bekend op 9 november 2011 meermalen met 112 te hebben gebeld en in die gesprekken gedreigd te hebben met een terroristisch misdrijf. Verdachte heeft eveneens bekend dat zij een valse bommelding heeft gedaan. Verdachte heeft deze feiten naar eigen zeggen gepleegd als smoes om opgepakt te worden nu zij op dat moment in een psychose verkeerde en hulp nodig had. Voor een veroordeling terzake van bedreiging is vereist dat de bedreigde daadwerkelijk op de hoogte is geraakt van de bedreiging. Nu uit het dossier niet blijkt dat de koningin op de hoogte is gebracht, kan enkel de poging tot bedreiging met een terroristisch misdrijf bewezen worden. Ten aanzien van feit 2 overweegt de rechtbank het volgende. De raadsvrouw heeft zich op het standpunt gesteld dat het oogmerk van verdachte niet gericht was op het laten geloven dat er een bom was maar dat zij in een psychotische periode verkeerde en slechts hulp wilde. Anders dan de raadsvrouwe is de rechtbank van oordeel dat het oogmerk van verdachte er wel gericht op was het (ten onrechte) doen geloven dat er zich een bom in haar woning bevond. Immers wilde verdachte de centralist van de meldkamer laten geloven dat er sprake was van een zodanig gevaarlijke situatie dat er politie ter plaatse moest komen. Verdachte wist dat het doen van een valse bommelding een dergelijke situatie teweeg zou brengen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c1f017e29dfcfe7c6bc582b64e8c7b6215455d673bf7206907efafbc6f1633b7 | shasum -a 256