Alinea 87 Rechtbank Amsterdam 20 september 2012

Aangeefster verklaart dat de ene dader [D] is en de ander [X] (verdachte), die bij haar op school heeft gezeten. Zij herkent verdachte van de foto als [X]. [E] verklaart dat hij aangeefster hoorde zeggen "[D], wat doe je". Hij ziet dat zij door twee jongens wordt geslagen. [F] vertelt een dag later aan [E] dat deze twee jongens [D] en [X1] of [X2] heten. Aangeefster verklaart dat zij haar pet en trui hebben gestolen. [F] verklaart uit zichzelf in eerste instantie ten overstaan van de politie dat hij zag dat [D] en [X] (verdachte) op aangeefster insloegen en wegrenden met haar tas. De verklaring van [F] bij de rechter-commissaris dat hij van de politie hoorde dat [D] en [X] in deze zaak vastzaten en er daarom vanuit was gegaan dat zij dan wel de daders moesten zijn, is niet geloofwaardig. [F] kende [D] en [X] immers al. De verklaringen van verdachte en [D] zijn voorts tegenstrijdig en ongeloofwaardig. De verklaring van verdachte is dan ook mede gelet op de verklaring van de moeder van verdachte kennelijk leugenachtig en kan derhalve bijdragen tot het bewijs.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7dc1676a4d0267f66557ce2e3b2639394705b828eddc37d7175d7bb41ce3b43f | shasum -a 256