Alinea 90 Rechtbank Amsterdam 20 september 2012

Het staat buiten twijfel dat aangeefster het slachtoffer is geworden van een beroving. De vraag is echter wie de daders zijn. Het openbaar ministerie houdt onder meer verdachte verantwoordelijk voor de diefstal met geweld. Het is echter niet wettig en overtuigend te bewijzen dat verdachte een van de daders was. Aangeefster noemt bij haar eerste verhoor slechts de naam van dader 2 ([D]) en geeft van dader 1 slechts een signalement. Tijdens haar tweede verhoor noemt zij dan opeens ten aanzien van dader 1 de naam van [X], zijnde verdachte, en zegt zij dat zij hem van school kent. Deze gang van zaken roept vragen op. De herkenning van verdachte van de foto heeft geen waarde. Bij de rechter-commissaris verklaart aangeefster dat zij de andere jongen niet meteen herkende. Later komen [D] en verdachte bij haar aan de deur. [E] verklaart dat hij met aangeefster aan het chillen was en tevens de beroving heeft gezien. Ook zou hij aangeefster hebben geholpen. Aangeefster zegt dat dit niet waar is en dat zij tijdens het incident ook niemand heeft gezien. Getuige [F] is niet betrouwbaar. De verklaring van [F] - dat hij heeft gezien dat verdachte een van de daders was - heeft geen waarde, onder meer door zijn nadere verklaring bij de rechter-commissaris. Ook zou [F] hebben gezien dat aangeefster wordt geholpen door iemand anders, hetgeen zij zelf ontkent. Aangeefster verklaart ook dat de plaats waar het incident plaatsvond niet is waar te nemen vanaf de plek waar [F] zou hebben gestaan. Ten slotte verklaart [F] dat dit in Gein was, terwijl het plaatsvond drie kilometer verderop bij Reigersbos.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7dc1676a4d0267f66557ce2e3b2639394705b828eddc37d7175d7bb41ce3b43f | shasum -a 256