Onder 2.14. Rechtbank Amsterdam 4 juni 2014

Bovendien acht de rechtbank van belang dat, bij afzonderlijke berechting van de vorderingen door verschillende nationale gerechten, die gerechten ieder voor zich op basis van hetzelfde feitencomplex (kort gezegd de gestelde marktvervalsing) en, zo neemt de rechtbank, op grond van de voldoende onderbouwde stellingen van CDC vooralsnog aan, (in belangrijke mate) met toepassing van dezelfde rechtsregels, moeten beslissen of gedaagden onrechtmatig hebben gehandeld jegens de afnemers. Die gerechten zouden, bij een eventueel bevestigend oordeel, afzonderlijk de totale schade moeten begroten die elk van die afnemers als gevolg van het bestaan van het kartel heeft geleden. Daarbij zou een gevaar voor onverenigbare beslissingen ontstaan. CDC heeft in dit verband erop gewezen dat de verschillende nationale rechters zich, indien de rechtbank zich onbevoegd zou verklaren, bij de beoordeling van de vorderingen geconfronteerd zouden zien met dezelfde 'voorvragen' met betrekking tot de vaststelling van de feiten, de toepassing van het Europese recht, de door CDC gestelde hoofdelijke verbondenheid (CDC houdt iedere gedaagde hoofdelijk aansprakelijk voor alle door de afnemers geleden schade in verband met de gestelde marktvervalsing) en het regres dat onderwerp is van de incidenten tot vrijwaring. Al deze voorvragen kunnen mogelijk verschillend worden beantwoord, met als gevolg onverenigbare beslissingen. Een goede rechtsbedeling vraagt dus om gelijktijdige behandeling en berechting. Het voorgaande betekent dat de vrees voor tegenstrijdige beslissingen naar het voorlopig oordeel van de rechtbank voldoende gerechtvaardigd is om op grond van artikel 6 lid 1 EEX-Vo in dit geval aan te nemen dat de rechtbank bevoegd is van de vorderingen van CDC kennis te nemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/18b162e2948ca05ae99b97d6a670853a7327338af2106018e3c769b1b406a835 | shasum -a 256