Onder 12. Rechtbank Amsterdam 1 augustus 2014

Volgens Tio kan de studieovereenkomst die zij met [naam 1] heeft gesloten niet worden aangemerkt als een overeenkomst van opdracht, maar betreft het een overeenkomst sui generis. De studieovereenkomst met Tio voorziet er – anders dan bijvoorbeeld het hof Arnhem in een andere procedure (ECLI:NL:GHARN:2011: BY2357) heeft geoordeeld – niet alleen in dat Tio zich jegens de student verbindt tot het verrichten van werkzaamheden bestaande uit het geven van onderricht, maar omvat volgens Tio een veelvoud van elementen en rechten en verplichtingen over en weer. Als voorbeeld noemt Tio de zorgplicht van het bevoegd gezag voor de veiligheid en de gezondheid van de aan haar toevertrouwde leerlingen, de plicht van het bevoegd gezag om eenmaal toegelaten leerlingen aan het onderwijs te laten deelnemen, de verplichting van de leerling om zich te onthouden van gedragingen die veiligheid en gezondheid van de medeleerlingen in gevaar kunnen brengen en de verplichting van de onderwijsinstelling om toegang te verstrekken tot het schoolgebouw, studieruimten en lokalen. Tio wijst er voorts op dat de onderwijsovereenkomst in het bekostigde onderwijs ook niet wordt aangemerkt als een overeenkomst van opdracht, terwijl de rechten en verplichtingen van de onderwijsinstellingen en studenten in het bekostigde en het niet-bekostigde, oftewel particuliere onderwijs, niet structureel van elkaar verschillen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0ab2002cbbabc6b49de944fcfae5c74e639d15168f6eb0f963c93b1f28b4b78d | shasum -a 256