Onder 18. Rechtbank Amsterdam 8 augustus 2014

Gezien de uiteenlopende jurisprudentie ten aanzien van de specifieke vraag of op verweerder een vergaarplicht rust ten aanzien van een Wob-verzoek naar aanleiding van een boetebeschikking waartegen administratief beroep is ingesteld – zoals ook in deze zaak aan de orde is – is de rechtbank van oordeel dat het bezwaar niet als kennelijk ongegrond kon worden beschouwd. Immers, mede door de inhoud van het bezwaarschrift, waarin op dat moment recente jurisprudentie werd genoemd die de bezwaren van eiser ondersteunen, kan niet worden gezegd dat op voorhand redelijkerwijs geen twijfel mogelijk was dat de bezwaren in het bezwaarschrift niet konden leiden tot een andersluidend besluit. Dat de gemachtigde van eiser dezelfde bezwaren (in andere bezwaarschriften) al eerder naar voren had gebracht en dat verweerder telkens consistent is geweest in het van de hand wijzen van een vergaarplicht, is daarbij niet relevant. Bij de vraag naar de kennelijke ongegrondheid gaat het niet om het (al dan niet consistente) oordeel van verweerder, maar of er objectief gezien redelijkerwijs twijfel mogelijk is dat de bezwaren in het bezwaarschrift kunnen leiden tot een andersluidend besluit. Ten tijde van de indiening van het bezwaarschrift op 26 juli 2013 was van de laatst omschreven situatie geen sprake.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8782fd8d2e89f98610d5b80c7283833c56df197c6c5fc50b3ca6e7db15257687 | shasum -a 256