Onder 5.4. Rechtbank Amsterdam 8 april 2015

Met betrekking tot de vordering van de Staat tot tussenkomst oordeelt de rechtbank als volgt. Naar de rechtbank begrijpt, wenst de Staat - door tussenkomst - te bewerkstellingen dat geen schendingen van internationaalrechtelijke verplichtingen plaatsvinden. Gelet op de hierboven onder 5.1. opgenomen maatstaf dient voor toewijzing van een vordering tot tussenkomst echter sprake te zijn van een belang van de eiser tot tussenkomst om benadeling of verlies van een hem toekomend recht te voorkomen. Dat de Staat een eigen vordering wil instellen tegen de Musea dan wel het APM is gesteld noch gebleken. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de Staat voorts onvoldoende gemotiveerd toegelicht hoe de uitspraak in de hoofdzaak nadelige gevolgen voor hem kan hebben. Wel heeft de Staat aangevoerd dat hij voor de nakoming van zijn volkenrechtelijke verplichtingen jegens vreemde staten een eigen verantwoordelijkheid heeft en dat in de onderhavige zaak internationaalrechtelijke aspecten een rol spelen die relevant zijn voor de beslissing van het geschil en dat de Staat deze aspecten naar voren wenst te brengen. Met de Musea is de rechtbank van oordeel dat dit echter niet een doel is waarvoor de (vordering tot) tussenkomst is bedoeld. De mogelijkheid tot het horen van de Staat op grond van artikel 44 Rv lijkt in dat geval een meer passende procedure. De gevorderde tussenkomst zal daarom worden afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d13d1ef2489c91279b8e1a5f7ef7de17e517736d48687696d9e04ff30be0337 | shasum -a 256