Onder 1.18. Rechtbank Amsterdam 14 december 2015

In een memo van 7 oktober 2013 van [naam 3] , directeur van Campagne, is het volgende opgenomen: “De financieringsconstructie bestond uit 2 delen. Het eerste deel is volgens afspraak na 5 jaar onherroepelijk en zonder verdere verplichtingen vervallen. Het 2e deel kent geen vervaldatum, maar bestaat uit een voorwaardelijke verplichting die jaarlijks wordt vermeerderd met 4 %. Deze onttrekking zou weer worden verrekend bij het toekennen van premiekortingen. Een eventueel resterend saldo is verrekenbaar bij de overdrachtswaarde ingeval van een uitgaande collectieve waardeoverdracht op verzoek van Plukon c.s.. (…) context afspraak De afspraak is destijds gemaakt met het idee dat op deze wijze de financiering vanuit de Cebeco bestemmingsreserve op enig moment in de navolgende jaren verrekend zou worden door Campagne. Afspraken gemaakt in een periode waarin regelmatig premiekortingen plaatsvonden en het gangbaar was om bij wisseling van uitvoerder de opgebouwde aanspraken en rechten van zowel actieven als inactieven mee te nemen naar de nieuwe uitvoerder. (…) Volgens overeenkomst Uit de overeenkomst (c.q. het addendum) blijkt dat de onttrekking alleen zal worden verrekend bij een uitgaande collectieve waardeoverdracht op verzoek van Plukon c.s. (premiekortingen zijn niet meer aan de orde). (…) samenvattend (…) Indien geen CWO ( ktr: collectieve waardeoverdracht) danwel een CWO op initiatief van Campagne plaatsvindt, kunnen de vorderingen in beginsel niet verrekend worden, maar resteert een bedrag in de overige technische voorzieningen waarover het bestuur een besluit dient te nemen. (…)”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e863b3619cc101e681a85188ac097b7c6806488700550d7a8d19be85317387d | shasum -a 256