Onder 4.8. Rechtbank Amsterdam 15 april 2015

Uit het bovenstaande volgt dat de prestatie van de zorgaanbieder essentieel is voor het kunnen declareren van kosten aan een zorgverzekeraar. Zonder die medische behandeling is de zorgverzekeraar niet verplicht een zorgdeclaratie te voldoen, ook al is die declaratie correct opgemaakt volgens de relevante bestuursrechtelijke regelgeving. Dit blijkt ook uit de MvT bij de wijziging van de WMG (Kamerstukken 2009-2010, 32 393, nr. 3, p. 16), waaruit volgt dat de wetgever in de uitspraak van 28 januari 2010 van het CBB geen aanleiding heeft gezien om de civielrechtelijke systematiek van de zorg aan te passen en de wetgever neemt de overwegingen van het CBB op dat punt over. Het CBB heeft in zijn uitspraak overwogen dat de WMG geen zelfstandig recht op betaling in het leven roept voor een prestatie door een zorgverlener en slechts publiekrechtelijke verplichtingen voor de betrokken partijen doet ontstaan met betrekking tot de hoogte en declaratiewijze van het tarief voor een prestatie. Het recht op betaling moet, aldus deze uitspraak van het CBB en de MvT, een civielrechtelijke grondslag kennen. In het wettelijke systeem betreffende de zorg is dat de geneeskundige behandelingsovereenkomst tussen de (verzekerde) patiënt en de zorgaanbieder, zoals Fa-Med terecht heeft betoogd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0634bfdf78b971ecf1cca6998066a06c79ce82e395f785a4aef6f5f662697070 | shasum -a 256