Onder 4.9. Rechtbank Amsterdam 15 april 2015

Het bepaalde in de artikelen 4 en 9 van de Declaratieregeling kan dan ook niet anders worden beschouwd dan als formele eisen aan declaraties en facturen van de zorgaanbieder waardoor reeds bestaande vorderingen van de zorgaanbieder op de zorgverzekeraar opeisbaar worden. De declaraties en facturering zijn dus feitelijke handelingen die op zich geen betalingsverplichting in het leven roepen. Daarom verschillen de na het faillissement van Better Life opgemaakte declaraties en facturen aan de zorgverzekeraars ter zake de medische behandelingen die zijn gestart vóór het faillissement van Better Life van de handelingen van de curator die in het arrest ING/Nederend qq aan de orde waren. In dat geval was sprake van een restitutieverplichting van de wederpartij van de (inmiddels) gefailleerde nadat de curator een overeenkomst tussen hen had opgezegd, waardoor de (inmiddels) gefailleerde onverschuldigd teveel had betaald aan de schuldenaar. Het handelen van de curator heeft in dat geval geleid tot het ontstaan van de restitutieverplichting van de wederpartij van de gefailleerde. De betalingsverplichting van de zorgverzekeraars jegens Better Life vindt haar oorzaak echter in rechtshandelingen van Better Life en de patiënten: het sluiten van en uitvoering geven aan een geneeskundige behandelingsovereenkomst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0634bfdf78b971ecf1cca6998066a06c79ce82e395f785a4aef6f5f662697070 | shasum -a 256