Onder 4.1. Rechtbank Amsterdam 13 januari 2016

Wat betreft het verwijt van de overhedge is van belang dat [naam] zelf een strikte scheiding wilde aanbrengen tussen zakelijk en privé (en dus tussen Waver en Staetelaan) en dat Staetelaan daarom de eigen broek moest ophouden. Tegen deze achtergrond is het niet juist (a) de door Waver en Staetelaan gemaakte kosten bij elkaar op te tellen ter onderbouwing van het verwijt dat door fouten van ABN AMRO te veel kosten zijn gemaakt, of (b) de swaps van Waver en Staetelaan op één hoop te gooien met het argument dat € 4 miljoen aan swaps in totaal, verdeeld over de beide vennootschappen, voldoende bescherming zou opleveren (3.2.1 hiervoor). Staetelaan zou uiteindelijk niet minder kosten hebben gemaakt indien zou zijn gekozen voor een vastrentende lening in plaats van de swap onder 2.5.1 hiervoor (niets is gesteld over de mogelijkheid een vaste rente af te spreken die lager was dan de swaprente), maar zij zou in dat scenario rente hebben betaald aan Waver en niet aan ABN AMRO. Dat had gunstig kunnen zijn voor de gehele groep van [naam] . ABN AMRO had in de aanloop naar het aangaan van deze swap (2.5.1 hiervoor) een opmerking hierover kunnen maken, maar zij was hier niet toe gehouden omdat zij mocht aannemen dat Staetelaan (vertegenwoordigd door [naam] , die ruime ervaring had op het terrein van zaken doen en financieringen aantrekken) dit punt ook in de gaten had. Dit een en ander zo zijnde moet met ABN AMRO worden geoordeeld dat de renteswap op de Onderlinge Lening niet kan worden beschouwd als een ‘teveel’ aan renteswaps.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b780c1980aae64f6d2cb2ffcc27e5bc151c80671da3c86f3f8cd2dd783ab92a4 | shasum -a 256