Onder 4.2. Rechtbank Amsterdam 23 maart 2016

Bij de beoordeling van dit verweer wordt vooropgesteld, dat de stelplicht en bewijslast met betrekking tot de feiten die een beroep op artikel 6:89 BW kunnen dragen, in beginsel op ABN AMRO rusten. Het ligt op haar weg voldoende feiten en omstandigheden te stellen, en zo nodig te bewijzen, waaruit kan volgen op welk moment [eiseres] heeft ontdekt of bij een redelijkerwijs van haar te vergen onderzoek had behoren te ontdekken dat de verrichte prestatie niet aan de overeenkomst beantwoordt, alsmede dat het tijdsverloop vanaf dat moment tot aan het moment waarop [eiseres] geklaagd heeft, zo lang is geweest dat naar bedoelde maatstaven niet kan worden gesproken van een tijdige klacht als bedoeld in artikel 6:89 BW. ABN AMRO heeft in dit verband slechts in algemene zin gesteld dat [eiseres] op 12 september 2006 dan wel 12 oktober 2009 bekend was (althans moest zijn) met alle informatie die nodig is voor het uitvoeren van een onderzoek dan wel die nodig is om aan te nemen dat ABN AMRO in de nakoming van haar verbintenis was tekortgeschoten. Waarom dit volgens haar toen het geval was, heeft ABN AMRO onvoldoende concreet gesteld, terwijl dat - ook gelet op de aard en inhoud van de verwijten die [eiseres] ABN AMRO maakt - juist van haar mocht worden verwacht. Weliswaar voert ABN AMRO nog aan dat na 2009 overleg met [eiseres] heeft plaatsgevonden, maar omdat dit niet nader is geconcretiseerd, wordt ook daaraan voorbij gegaan. Het beroep op het schenden van de klachtplicht faalt al daarom.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bfd8fa4ac2a39d4a9afdb8f25d6a803c199dbe4d5ab3a2431aed8fb6769c011e | shasum -a 256