Onder 4.3. Rechtbank Amsterdam 18 januari 2016

Ten slotte heeft het Openbaar Ministerie zijn standpunt mede gestoeld op de verklaring van [getuige 15] . Deze getuige is aangever/slachtoffer van een wederrechtelijke vrijheidsberoving van welk feit [verdachte] thans nog verdacht wordt. Anders dan het Openbaar Ministerie ziet de rechtbank ook in deze verklaring onvoldoende bewijswaarde. De getuige heeft verklaard dat [verdachte] tijdens de vrijheidsberoving tegen zijn kompaan heeft gezegd dat hij twee moorden op zich heeft en dat ze nooit kunnen bewijzen dat hij het heeft gedaan, dat hij iets zei over Thailand, dat hij heeft gezegd dat iemand dood is gegaan die zou getuigen, dat hij ( [verdachte] ) heeft gezegd dat hij dat heeft gedaan, dat hij heeft gezegd twee moorden, want hij had in Turkije ook vast gezeten. Evenzo heeft de getuige verklaard dat [verdachte] heeft gezegd dat iemand is doodgegaan, niet dat hij iemand heeft vermoord. “Hij heeft twee moorden op zich staan.” Meer weet de getuige niet. De vraag wie en waar die ander is vermoord weet de getuige niet te beantwoorden, omdat ze het daar niet over hadden. Daarmee staat in onvoldoende mate vast dat [verdachte] , die, evenals zijn medeverdachte, overigens deze uitspraken bestrijdt, over de moord op Endstra zou hebben gesproken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ec179b5f2ee1071ad7ab22ffd497edfd5f3aadf73ccdc06764e67575d9ee1588 | shasum -a 256