Alinea 27 Rechtbank Amsterdam 17 maart 2016

3. In dat kader heeft [verzoekster] het volgende aangevoerd. GCA heeft verzuimd hoor en wederhoor toe te passen en heeft de opzegging niet onverwijld gegeven, althans de reden daarvan niet onverwijld medegedeeld. Niet duidelijk is daarnaast of voor GCA de reden voor het geven van het ontslag op staande voet is gelegen in het werken van te weinig uren of in het meenemen van kinderen naar werk, of een combinatie van deze redenen. Ook ontbreekt een dringende reden, want [verzoekster] had de vrijheid het pand met haar man samen schoon te maken en werkte al meer dan zeven jaar lang de ene dag meer uren dan de andere. GCA en Intergraph waren daarvan op de hoogte. In al die jaren heeft [verzoekster] geen noemenswaardige klachten gehad. [verzoekster] betwist het door Intergraph opgestelde overzicht van gewerkte uren. Daarnaast rechtvaardigt het meenemen van de kinderen geen ontslag op staande voet, omdat GCA daar een enkele keer wel mee akkoord is. Voorts is [verzoekster] niet eerder gewaarschuwd op deze punten, zodat het ontslag op staande voet een te zware sanctie is. Daarmee heeft GCA in strijd met artikel 7:671 BW opgezegd en ernstig verwijtbaar gehandeld, hetgeen een billijke vergoeding van 20 maandsalarissen rechtvaardigt. Nu van ernstig handelen of nalaten van [verzoekster] geen sprake is, is GCA de transitievergoeding verschuldigd. Tussen partijen geldt voorts een opzegtermijn van twee maanden, waardoor [verzoekster] het salaris over de periode van 5 november 2015 tot 1 februari 2016 verschuldigd is, omdat GCA bij een regelmatige opzegging het salaris tot 1 februari 2016 had moeten doorbetalen. [verzoekster] heeft tot slot recht op het niet betaalde salaris vanaf 5 oktober 2015 tot 5 november 2015, omdat zij toen gewerkt heeft en niet gehouden is salaris in te leveren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/43f51427f12e07767cb3585b607a00698c2fe3ca14d93f54a05e1f4cdf633688 | shasum -a 256