Onder 1.19. Rechtbank Amsterdam 11 april 2016

18. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat indien onherroepelijk komt vast te staan dat sprake is geweest van overgang van onderneming de vordering ten aanzien van KLM toewijsbaar is. KLM heeft nog aangevoerd dat – indien sprake is van overgang van onderneming – toewijzing van de vordering jegens haar naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. Volgens haar is het niet redelijk dat de vliegers, die louter door steun van KLM nog in dienst zijn (geweest) van Martinair, een winstdelingsuitkering over 2013 krijgen, terwijl zij door de overgang hun collega vliegers bij KLM grote carrière schade hebben toegebracht doordat zij werkgelegenheid en promotiekansen hebben afgepakt en de KLM vliegers geen winstuitkering over 2013 hebben gekregen. Niet valt echter in te zien dat dit de individuele vliegers is te verwijten, aangezien zij net als de KLM vliegers, indien dit het geval is, met een overgang van de onderneming van Martinair door KLM worden geconfronteerd, zonder dat het in hun macht ligt dat te voorkomen of te veranderen. Indien een overgang wordt vastgesteld, is deze door beslissingen van het bestuur van KLM en Martinair tot stand gekomen en had KLM rekening kunnen en moeten houden met de gevolgen daarvan. Dit verweer faalt dan ook. KLM is in dat geval tevens de wettelijke verhoging van 25 % verschuldigd en de gevorderde wettelijke rente.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c5215d659e8404637694a0dc11ababf9bf438c82eba949e15adb1e81d5ba2637 | shasum -a 256