Onder 3.2. Rechtbank Amsterdam 25 maart 2016

Aan haar vordering legt de bewindvoerder ten grondslag, samengevat weergegeven, dat de betekening van het verstekvonnis en daarmee ook het daarna gelegde derdenbeslag ongeldig is op grond van 1:439 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Zij is van mening dat de deurwaarder voorafgaand aan de betekening het Centrale Curatele- en bewindregister had moeten raadplegen. In dat geval zou hij hebben kunnen constateren dat de goederen van [de beslagene] onder bewind waren gesteld en hebben geweten dat hij zich tot de bewindvoerder moest richten. Dat heeft de deurwaarder echter nagelaten. Een tweede grond voor opheffing is volgens de bewindvoerder dat het beslag misbruik van bevoegdheid oplevert omdat daarmee de bescherming van artikel 475a lid 1 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) en de bepalingen over de beslagvrije voet worden omzeild. Op de bankrekening waarop beslag is gelegd komen immers slechts toeslagen/bedragen binnen waarop geen beslag mogelijk is (huurtoeslag, zorgtoeslag, kinderbijslag, kindgebonden budget en bijzondere bijstand), terwijl de overige bedragen die daarop binnenkomen (WAJONG-uitkering en vergoeding voor vrijwilligerswerk) blijven onder de beslagvrije voet. De vaste laten kunnen thans niet meer worden voldaan. Het ontbreken van vermogen maakt het onmogelijk de gevolgen van het beslag op te vangen. De bewindvoerder stelt een spoedeisend belang te hebben bij haar vordering, omdat [de beslagene] zich door het beslag geconfronteerd ziet met grote financiële problemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7691adbf9ce5228f8e16c30c44048ef183d0a8858fb0c0c1522a08103d88be4f | shasum -a 256