Onder 4.13. Rechtbank Amsterdam 13 mei 2016

“ Op elk interview volgen heftige reacties via sociale media van haar onbekende, ogenschijnlijke Eritreeërs. (…) De ene dreigtweet volgt op de andere. (‘ [naam 1] wordt lastig, het wordt tijd actie te ondernemen’, 2014), er volgen beschuldigingen dat ze niets over Eritrea weet. Ene [eiser] blijkt veelvuldig de afzender of retweeter te zijn. (…) ” De bezwaren van [eiser] richten zich met name tegen dat laatste zinnetje. Anders dan [eiser] stelt, staat in deze passage van het artikel niet met zoveel woorden dat [eiser] de afzender is van tweets waarin directe bedreigingen jegens [naam 1] worden geuit. Wel kan gelet op de context en toonzetting van de berichtgeving de indruk ontstaan dat [eiser] de afzender is van tweets met dreigende inhoud. Die indruk is onjuist. Van directe bedreigingen door [eiser] is geen sprake geweest. Dit neemt niet weg dat De Volkskrant met deze uitlatingen binnen de grenzen van de uitingsvrijheid is gebleven. In de context van het debat en de daarmee gepaard gaande reacties kunnen de (herhaalde) mededelingen dat strafrechtelijk aangifte tegen [naam 1] is gedaan en dat een politieonderzoek is gestart tegen haar worden ervaren als pogingen om haar de mond te snoeren en aldus als ‘dreigende’ taal worden ervaren. Vooralsnog bestaat in de gegeven omstandigheden onvoldoende aanleiding om hetgeen er wel staat te rectificeren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/55814839e6f7bb3b1063572721d1156638979534bf91823e59edcde4edaa0946 | shasum -a 256