Onder 4.4.3. Rechtbank Amsterdam 16 juni 2016

De rechtbank ziet zich vervolgens gesteld voor de vraag of de gedragingen van verdachte gekwalificeerd kunnen worden als belaging. De rechtbank oordeelt dat dit hier het geval is, ondanks dat verdachte de wederrechtelijkheid van zijn handelen heeft betwist. Belaging betreft de stelselmatige inbreuk op iemands persoonlijke levenssfeer, welke stelselmatigheid wordt gezien in een herhaling van gedragingen, strekkende tot het lastig vallen van een of meerdere personen. Het zich in de buurt van een woning ophouden, de toegang tot die woning hinderen en het telefonisch benaderen van deze persoon kunnen, in onderlinge samenhang beschouwd, naar hun aard gekwalificeerd worden als belagingshandelingen. De omstandigheden waaronder deze gedragingen hebben plaatsgevonden spelen bij deze beoordeling een rol. De rechtbank overweegt hiertoe dat de ten laste gelegde gedragingen zich hebben afgespeeld gedurende een lange periode in en om de woning van [persoon 1] en haar zoon, een plek waar zij zich bij uitstek veilig en vertrouwd moet kunnen voelen en geen enkel ongewenst contact hoeft te dulden. Dat het contact ongewenst was, blijkt, naast de aard van verdachtes gedragingen, uit het gegeven dat [persoon 1] veelvuldig aangifte tegen verdachte heeft gedaan en keer op keer heeft geuit dat zij niet gediend is van dit contact met verdachte. De rechtbank is van oordeel dat de aard, de duur, de frequentie en de intensiteit van de hiervoor vastgestelde gedragingen van de verdachte, de omstandigheden waaronder deze hebben plaatsgevonden en de invloed daarvan op het persoonlijk leven en de persoonlijke vrijheid van [persoon 1] zodanig zijn geweest dat sprake is geweest van een stelselmatige inbreuk op diens persoonlijke levenssfeer.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e83bb07096f77acebc77631660b565f4e93d35e8357344157b35977df5f25a46 | shasum -a 256