Alinea 27 Rechtbank Amsterdam 22 juli 2016

14. De rechtbank overweegt voorts dat, op grond van vaste rechtspraak, bij beoordeling van een verzoek om planschade een vergelijking dient te worden gemaakt tussen de planologische maatregel waarvan gesteld wordt dat deze schade heeft veroorzaakt en het voordien geldende planologische regime. Daarbij is niet de feitelijke situatie van belang, maar hetgeen op grond van deze regimes maximaal kon dan wel kan worden gerealiseerd, ongeacht de vraag of verwezenlijking heeft plaatsgevonden. De rechtbank verwijst naar de uitspraken van de Afdeling van 23 maart 2016 (ECLI:NL:RVS:2016:781). In het rapport van Langhout & Wiarda heeft een dergelijke planvergelijking plaatsgevonden, waarbij is gekeken naar de planologische mogelijkheden en niet naar de feitelijke situatie. De rechtbank is van oordeel dat uit het rapport van makelaar Eveleens niet blijkt dat een planvergelijking is gemaakt of dat de planologische effecten in de waardebepaling zijn betrokken. Dat rapport kan dan ook niet als een deskundig tegenrapport worden beschouwd. In het rapport van Eveleens is enkel gesteld dat het schadepercentage van 6,25% discutabel is, maar (ook) dat is verder onvoldoende onderbouwd. Verweerder heeft, onder verwijzing naar De Bont, voldoende gemotiveerd dat het gebruikelijk is de zwaarte van de schade uit te drukken in een percentage en waarom in het geval van eiseres 6,25% van toepassing is geacht. Voor zover Eveleens de WOZ-waarde van € 380.000,- als uitgangspunt heeft genomen voor de waarde op de peildatum 10 maart 2004, is de rechtbank van oordeel dat dat niet juist is. Bij het bepalen van de WOZ-waarde wordt niet, zoals bij planvergelijking, gekeken naar de situatie bij een maximale invulling van het planologische regime, maar is vooral de feitelijke situatie bepalend voor de waarde. De rechtbank verwijst in dit verband nog naar de uitspraak van de Afdeling van 9 oktober 2013 (ECLI:NL:RVS:2013:1436). In het geval van eiseres was op de peildatum in de feitelijke situatie wel sprake van een (burger)woning, maar op grond van het destijds geldende planologische regime was sprake van een bedrijfswoning, die, vanwege die beperking, een lagere waarde vertegenwoordigt. De rechtbank concludeert dat eiseres met het rapport van Eveleens niet aannemelijk heeft gemaakt dat het advies van Langhout & Wiarda - en het advies van De Bont met betrekking tot het schadepercentage - onzorgvuldig tot stand is gekomen of dat daaraan anderszins ernstige gebreken kleven. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding een onafhankelijke deskundige te benoemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/01b5719d1dc51ba49c4121231d49b8b70c1edf333fcdb8852348167163a1a57d | shasum -a 256